Lieve Harley..

In mijn hoofd heb ik dit stukje al meerdere malen geschreven maar er zijn zoveel herinneringen en zoveel emoties die moeilijk in woorden zijn uit te drukken..
Maar wij moeten je missen , dat is wat we elke dag voelen..en dat doet zeer, erg zeer..

Je bent bij ons geboren,je was nog maar 24 uur oud toen ik al wist, je blijft hier.
Op de ene of andere manier was er die klik, die is niet te omschrijven maar het was een gevoel...
Wat ben ik blij dat ik daarnaar geluisterd hebt!
Er was een speciale chemie tussen ons en die is alleen meer sterkter geworden.
Samen hebben we zoveel gedaan, alle shows waar we naar toe gingen en waar je mooie resultaten behaalde.
Ik was dan zo trots op je!

Maar het bijzonderste was wel je karakter, je was een echte mensen hond.
Je vond het o zo gezellig als er iemand kwam, je pakte diegene bij zijn polsen sleurde die bijna naar binnen.
Het ultieme was dan om dan lekker bij iedereen op schoot liggen.
Je stond bekend om de Harley kussen, als iemand vroeg"Harley kus"dan konden ze die krijgen!
En in je enthousiasme kregen ze er wel meer als 1 want die aandacht vond je prachtig!

Je moest altijd contact maken, het liefst lag je op schoot of tegen me aan op de bank maar als het zo uitkwam dan ging je op mijn voeten zitten, als je maar bij me kon zijn.
En toen ik zo ernstig ziek werd was jij degene die altijd bij me was, 7 maanden lang liet je me niet in de steek en voelde je wanneer ik pijn had.Op jouw manier probeerde je die te verzachten.
Je was een hond die heel gevoelig was voor emoties en veel dingen die onzichtbaar waren voelde je aan.
Om die reden ben je nog op TV geweest bij Hart en Ziel en stal je daar een ieders hart.
De opnames hebben we nog en als de tijd daar is dan kunnen we nog eens naar je kijken , zoals je daar zo rustig in de studio lag , met je ogen dicht een beetje te soezelen, je vond het allemaal prima.

Hier thuis missen we je enorm, nooit meer Harley die achter me staat als ik in de keuken bezig ben en denkt dat ik hem niet ziet en dan begint te brommen en opeens met zijn poot tegen mijn knieholte slaat.
Dan wist je zeker dat je niet onopgemerkt bleef!
Nooit meer Harley die gelukkig werd van een gekookt eitje en een banaantje.
Je was altijd duidelijk aanwezig juist omdat je zo'n lieve trouwe hond was.

Je lieve karakter toonde je ook toen Jayce, onze kleinzoon,was geboren.
Overal waar Jayce was, daar was jij ook.
Lag Jayce te slapen dan ging jij er altijd voor liggen met zo'n blik van"Ik pas wel op hem".
Het is zo jammer dat jullie samen niet wat meer tijd hebben kunnen doorbrengen, jullie waren nu al echte maatjes..

Vorig jaar maart kregen we te horen dat je kanker had.
Je bent nog geopereerd maar dat bleek helaas niet voldoende te zijn.
Ik heb je nog ingeschreven voor de clubmatch , 1 keer in de veteranenklasse na alles wat we samen al gedaan hadden.
Die dag, als een wonder, was het niet zichtbaar dat je kanker had, alsof het zo heeft moeten zijn.
Je genoot zichtbaar in de ring, je was helemaal in je element en ik liep daar samen met jouw in de ring niet wetende of je volgend jaar er nog wel zou zijn.
Die dag sloot je af met Beste Veteraan en bij mij kwamen de tranen.
Je zo zien te genieten en dan de wetenschap dat je eigenlijk ernstig ziek was.

Omdat de operatie niet voldoende was ben ik met jouw naar Johan de Vos gegaan in Terneuzen.
Daar kwam je onder de behandeling en zo togen we bijna wekelijks richting Terneuzen.
En je vond het allemaal prima, je kwam kwispelend binnen ondanks de onderzoeken ed en elke week weer sprong je weer enthousiast de auto in voor de lange rit.
Ook in Terneuzen kreeg ik te horen dat je zo ontzettend makkelijk en lief was .
Inmiddels hebben wij van zoveel mensen gehoord dat je ook bij hun dat speciale plekje had..

Het is een tijdje goed gegaan maar helaas nam de kanker de overhand..
Jij hebt je best gedaan, gevochten voor wat je waard was maar dit gevecht was niet te winnen..

Met heel veel verdriet en pijn hebben we de handdoek in de ring moeten gooien en jouw de rust moeten geven die je zo verdiende.
We weten dat we voor jouw het beste hebben gedaan, je laten gaan..
We weten ook dat we samen met jouw alles eraan gedaan hebben om je bij ons te houden maar we mochten niet aan ons zelf denken, ondanks het verdriet.

Jij hebt ons zoveel gegeven..
Meer dan je ooit beseft zult hebben..

Niet alleen aan ons maar ook aan vele anderen en dat is een troost, wetende dat je niet gauw vergeten zal worden maar dat er mensen zijn die mooie herinneringen aan je hebben..

De herinneringen, foto's ed, daar zullen we het nu mee moeten doen..
Ooit zullen wij blij zijn dat we nog zoveel hebben maar nu overheerst het verdriet en gemis..

Dat je 9,5 jaar deel hebt uitgemaakt van ons leven is een geschenk,het mooiste geschenk wat je kunt krijgen.

Dag lieverd, dag maatje, dag "vriendje stokvis"...
We missen je enorm..

Een "Once in a Lifetime"hond, dat was je en zul je altijd blijven!

They say memories are golden
well maybe that is true.
I never wanted memories,
I only wanted you.

A million times I needed you,
a million times I cried.
If love alone could have saved you
you never would have died.

In life I loved you dearly,
In death I love you still.
In my heart you hold a place
no one could ever fill.

If tears could build a stairway
and heartache make a lane,
I'd walk the path to heaven
and bring you back again.

Our family chain is broken,
and nothing seems the same.
But as God calls us one by one,
the chain will link again.

Jessie... er zijn bijna geen woorden om jouw te omschrijven..
Een ieder die jouw gekend heeft weet wat jij bedoelen.
En nu moeten wij jouw missen, Jessie, zo uniek en bijzonder.

Jessie, we zagen jouw voor het eerst op een foto, nog ver weg in Amerika.
Een klein mollig olijk hondje die het leven heerlijk vond.
Daarna kregen we een video waar je op stond, het was overduidelijk...

je was een hondje waar je naar keek en die een lach op je gezicht bracht.
Samen met Naatje en Jagger kwam je op 2 augustus 2003 aan op Schiphol.
Vrolijk kwam je naar buiten en direct stal je de harten van iedereen, van ons, het personeel van het dierenhotel,
zo onbevangen en zo vrolijk was je!

Vanaf dag 1 heb je onze harten gestolen.
Ook vanwege het feit dat je zo ondeugend kon zijn zoals die keer dat je een stuk tapijt van de trap afgehaald had en wij opeens binnenkwamen en jij met het stuk tapijt nog in de bek gauw naar Jagger liep en het voor zijn voeten neergooide.
En ons dan aankijken met een blik van, ik was het niet hoor, kijk maar het was Jagger!
Boos worden op jouw was onmogelijk, de uitstraling van jouw koppie deed je hart smelten.
En altijd weer die staart die maar niet stilstond en niet alleen je staart, je hele lijfje wiebelde mee, zo vrolijk was je.
Altijd, tegen iedereen en tegen alle andere honden.
Je was zo gek op aandacht dat je nog wel eens bleef staan bij een auto als er mensen inzaten in de hoop dat ze zouden uitstappen en ze je zouden aanhalen.

We wisten vanaf het begin dat je geen hondje was om een nestje te krijgen of om er mee naar tentoonstellingen te gaan maar dat is ook helemaal niet belangrijk.
De waarde van een hond hangt niet af van showkwaliteit of zoals ze wel eens zeggen Fokwaarde.
De waarde van een hond hangt af van de liefde die je er voor voelt en die liefde voor jouw was enorm.
Dat is Belangrijk!

Jij en Faith waren 1, echt 2 handen op 1 buik.
Altijd samen slapen, Faith met haar kop op jouw rug.
Elke dag kreeg je de geijkte wasbeurt van Faith wat je maar wat prettig vond.
Echt 2 maatjes , zowel binnen als buiten

Faith mist je vreselijk, als ze naar buiten gaat blijft ze na een paar stappen staan en draait ze zich om om te kijken of je eraan komt.
Buiten nam ze het altijd weer voor je op als er een hond lelijk tegen je deed, nu loopt ze heel onwennig en onzeker, ze mist haar eigen steun en toeverlaat
Ze is haar maatje kwijt...en niet alleen zij maar wij ook.
Ook de buurvrouw waar je elke dag je dosis aandacht van kreeg mist je vreselijk, ze moet er ook aan wennen dat als ze zit te vissen jij niet meer naar haar toe komt rennen en voor haar gaat staan om aangehaald te worden.

Jessie, we noemde je wel eens een Incognito Labrador, jouw karakter was uniek , zo vrij, vrolijk, vriendelijk en onbevangen.
We missen je kleine dikkie dik...

We hebben maar 5 jaar van jouw mogen genieten, het was een genot om je elke dag om ons heen te hebben.
Je was een waar geschenk uit de hemel.

Ondanks dat we maar 5 jaar van jouw hebben mogen genieten zijn we er dankbaar voor dat jij die 5 jaar een deel van ons gezin bent geweest, we hadden het voor geen miljoen willen missen.

Dag kleine meid, dag dikkie dik, een dikke lebber van Faith die je zo mist en van ons een heerlijke knuffel.
We missen je vrolijke gekwispel, dat vriendelijke olijke koppie...

het was een eer om jouw gekend te hebben

Jan , Inge , Kevin en Kikki
Faith, Nikki, Harley, Naatje en Ginger

Vol verdriet en onmacht hebben wij helaas onze Magic moeten laten gaan...
Magic, je was lichamelijk zo sterk en krachtig en zo ontzettend lief, we waren ervan overtuigd dat je nog jaren bij ons zou blijven.Nooit was je 1 dag ziek, altijd lief voor iedereen en zo'n ontzettend lief moedertje, en nu moeten we je missen..

De onmacht om niets te kunnen doen terwijl het verdriet en gemis om jouw dochter Mo zo intens in je ogen te lezen was, Mo'tje die je elke dag nog verzorgde totdat we afscheid van haar hebben moeten nemen.Magic ,meissie, wat ging er allemaal in jouw hoofje om?

Toen je bij ons kwam was je al 11 maanden, de periode daarvoor hadden je een angstige onzekere hond gemaakt maar langzaam aan kroop je uit het diepe dal en mijn god, wat was je in je diepste wezen een ontzettende lieve hond.
Je hing erg aan ons, het enigste was je hebt overgehouden van die tijd voor ons was dat je altijd wat nerveuzer was maar je samen met je maatje Charrel zagen wij steeds meer de ware Magic.
Een lief moedertje was je, iedereen die hier is geweest toen jij pups had kan dat volmondig beamen.

Toen Charrel overleed miste je je maatje maar zo sterk als je was ging het leven voor jouw door maar toen afgelopen april Mo overleed is er een knop omgegaan in je hoofdje en vanaf dat moment heb je alleen maar lopen zoeken en liep je te huilen en te blaffen, zelfs buiten liep je haar te zoeken.Je was je kind kwijt en ik heb nooit geweten dat een hond daar zo intens verdrietig van kon zijn. Je zakte steeds meer weg in je verdriet en je was zo bang en in paniek als 1 van ons weg ging, je ogen zaten vol angst en daarom was er altijd wel iemand thuis.
Weken heb ik bij je op de bank geslapen omdat je s'nachts maar liep te zoeken en te piepen.

Andere honden begrepen je verdriet niet, je hoorde er niet meer bij wat ons zo zeer deed om dat te zien, ze bedoelden het niet kwaad maar het is was vreselijk om te zien dat je er niet meer bij hoorde.

Veel medicatie hebben we geprobeerd en we probeerde je veel afleiding te geven maar niets hielp.
Er was geen enkele vorm meer van levensvreugd, niets kon je meer blij maken en wij konden alleen machteloos toe kijken.
De laatste tijd had je medicatie waar je wat rustiger van werd maar de dosis moest steeds verhoogd worden en uiteindelijk had het zover gekomen dat je een hond zonder ziel zou zijn en natuurlijk hadden we je nog jaren bij ons willen houden maar dat was geen leven voor jouw geweest..

We hebben de moeilijkste beslissing ooit moeten maken, jouw de rust te gunnen waarnaar je op zoek was, onze Magic moesten we laten gaan, een lichamelijk kerngezonde hond maar geestelijk zo ontzettend in de put..

Op 7 september hebben we je laten gaan, naar een plek waar je rust heb en waar Charrel en Mo ook zijn, zij die jij zo miste..het hele gezinnetje bij elkaar..wij missen je vreselijk erg, maar om jouw zo te zien lijden dat deed zo vreselijk zeer..

Magic, nooit maar dan ook nooit zullen we je vergeten, je was een ontzettend lief en trouw maatje, nooit zullen we die lieve blik in je ogen vergeten, nooit zullen we vergeten dat als iemand van ons nieste je altijd even kwam kijken al sliep je nog zo diep, nooit zullen vergeten hoe je opgerold tussen de kussen bij ons op bed sliep, nooit zullen we vergeten die trotse blik als je pups had, pups waarin jij altijd zal blijven voortleven en waarvan de baasjes nu zeggen dat ze dankbaar zijn dat jij hun zo'n lieve en trouwe hond hebt gegeven..

Voor zoveel mensen heb je veel betekent en heb je een plekje in hun hart, ook bij ons heb je een plekje in ons hart en in onze herinneringen..

Je foto staat op de voorkant van het boekje " de Shar-pei" zo zul je nooit vergeten worden en kan iedereen zien wat een mooie hond je was maar wij weten dat je niet alleen mooi was en maar ook zo trouw, aanhankelijk en lief en om dat nu te moeten missen is niet te beschrijven..

Dag wijffie, we hopen dat je nu bij Charrel en Mo bent en dat je eindelijk rust hebt in je hoofdje....we missen allemaal hier , we missen je vreselijk...het voelt alsof ons hart eruit gerukt is..

Bedankt meissie voor al die fijne jaren vol liefde die je ons gegeven hebt,
we koesteren alle herinneringen....

Dag lieve Magic...

Jan , Inge en Kevin en Opa

Harley,Nikki, Naatje, Faith , Jessie en Ginger..

Vol van verdriet en vol ongeloof, onze Mo is er niet meer...
Mo, onze eigenwijze moppie, Mo die altijd haar eigen gangetje ging, Mo die zo kon genieten van de momenten samen, lekker gek doen, en Mo, die altijd s'ochtends op haar manier ons gedag kwam zeggen...deze momenten zijn er niet meer..
Toen je geboren werd vroeg Kevin gelijk, mag zij hier blijven en eigenlijk dachten wij hetzelfde, je bent gebleven en we hebben zo veel leuke en lieve dingen met jouw meegemaakt.

Op het trainingsveld, wat hebben we genoten samen, je vond het schitterend en je was zo allert, niet alleen wij samen, jij en ik , genoten , maar ook alle mensen om het veld heen.Dat pientere koppie wat maar naar me opkeek en zo veel plezier had in wat je op dat moment deed..

Mo, die op vakantie in Zuid Frankrijk heerlijk de hele dag langs de vloedlijn bleef liggen, genieten van het zonnetje...

Mo, die papa's hondje was en die jouw heeft laten vereeuwigen door middel van een tatoeage..

Mo, die zo heerlijk in haar eigen mandje kon liggen genieten..

Mo, die , als ze geen aandacht kreeg altijd met haar pootje tegen je been aansloeg alsof ze wilde zeggen, hallo, ik ben hier en ik wil even de aandacht..

Mo, als ik alle mooie en leuke momenten op zou moeten schrijven dan zou het een boekwerk worden, een boekwerk zou je verdienen want je bent en was een overgetelijk hondje..

Een kleine eigenwijze lieve dondersteen, dat was je en dat maakte je nou zo speciaal..

We hebben je moeten laten gaan, een infectie heeft jouw jonge leventje abrupt doen afbreken en hulpeloos hebben we toe moeten kijken hoe je achteruit ging..
Je verdiende het niet , al dat lijden en langzaam ben je in onze armen weggegleden naar een plek zonder pijn, naar een plek waar Charrel en Boris zijn..een plek waar je de rust krijgt die je verdient, een plek die wij je gunnen nadat je zo ziek bent geweest.
Je kleine lijfje kon het niet meer aan, het is niet eerlijk , ik weet het, maar je hebt nog geweten dat we bij je waren omdat je staartje nog zachtjes kwispelde, ondanks dat je je niet meer kon bewegen..

Het is moeilijk, heel moeilijk om jouw te moeten missen, de herinneringen aan jouw zullen nooit verdwijnen, je bent en was een heel speciaal hondje..

Mo, bedankt voor al die jaren vol trouw die je ons gegeven hebt, trouw die zo uit jouw oogjes sprak, die donkere pinkelende oogjes..

We hopen dat je nu samen met Charrel en Boris bent, als dat zo is, geef ze van ons een dikke knuffel, net zo 1 die we jouw gegeven hebben toen je ons verliet..

Dag Moppie, dag Mo'tje, we zullen je vreselijk missen, allemaal

Jan, Inge en Kevin

Magic, Harley, Nikki, Jessie, Naatje en Faith...

Charrel, vanaf het allereerste moment dat wij jouw zagen,wisten we gelijk,dit was de hond waarnaar we op zoek waren.

Je had dat speciale , dat iets... ,dat niet in woorden uit te drukken is...We hebben een hoop lief en leed gedeeld en je was het enige echte maatje van Magic en ons maatje natuurlijk ook.Op de cursussen deed je alles op je gemak en zo was ook je karakter....rustig, trouw en zo ontzettend lief.Je stal ieders hart op een bijzondere manier, iedereen hield van je en iedere vreemde die hier binnenkwam ging weg met een zwak voor jouw..

We zouden er alles voor hebben gegeven op je nog langer bij ons te kunnen houden maar je lichaam kon het niet meer aan...Je hebt een strijd geleverd en ondanks die strijd kwam je nog altijd met je flos aan als we thuiskwamen en stond je vooraan met eten.

Voor ons is jouw overlijden nog steeds niet te bevatten en we zullen je dan ook vreselijk missen.Niet alleen wij maar ook je maatjes Magic,Mo,Nikki en Harley.

.Je mocht maar slechts 5 jaar oud worden maar door jouw is onze liefde voor het ras tot ongekende hoogte gegroeid.....In ons hart en onze gedachte zul je altijd een speciaal plekje hebben.

Dag lieve vent....dat we je niet meer kunnen knuffelen doet ons zo vreselijk zeer maar eens..eens komen we elkaar weer tegen bij de Rainbowbridge...

En als je daar bent , dan zal Boris daar op je staan te wachten..

We zullen je vreselijk missen vent...bedankt voor alle liefde en trouw die je ons gegeven hebt.........

Jan en Inge en Kevin

Magic,Mo, Nikki en Harley

Vijf weken oud was je toen je in ons leven kwam, een vrolijk innemend hondje die in de loop van de jaren een ieder zijn hart stal.Je wist precies wie wat lekkers bij zich had en daarom kende de hele buurt jouw.Je was altijd nummer 1 voor ons , ook toen Charrel , Magic en Mo erbij kwamen, en de andere honden accepteerde dat.

Een druktemaker kon je zijn, en dat is wat we nu zo missen.Thuis ben je gestorven, in je eigen mandje en in mijn armen.De andere honden hebben nog een voor een afscheid van jouw genomen, nu is daar dat lege mandje,je etensbak en je riem, stiile getuige van al die jaren dat je bij ons bent geweest.

De urn met je as staat hier, je thuis, en het is goed zo.....

Nooit zullen we jouw vergeten,je geblaf, het stelen van lekkernijtjes, uren naast het baasje zitten als hij ging vissen enz.....

In onze herinneringen staan ze gegrifd en kunnen we daar met een glimlach aan terugdenken.

Boris, bedankt voor al die fijne en vrolijke momenten die je ons gegeven hebt.

Je verdient een mooi plaatsje in de Rainbowbridge...Tot dan...

Je baasjes: Jan , Inge en Kevin

Je maatjes: Charrel, Magic en Mo